Nigella
Een paar weken geleden kwamen A. en D. eten. De week ervoor hadden A. en ik bij D. gegeten en zij had zich uitgesloofd qua eten. Heerlijke pastasalade, andere salade en stukjes pizza met als toetje een merengue-nog-wat-kwark. De merengue was niet te vinden, maar de kwark was lekker. Er kwamen die avond nog satéreigers langs, dus dat was prima.
En ik vond dat D. en A. ook bij mij een mooie maaltijd verdienden. Dus ik dook de kookboeken in. De kookboeken die maandenlang onaangeraakt mooi stonden te zijn in de keuken bij K. Omdat K. altijd kookte, hoefde ik niet de moeite te nemen om een Plenty of Made in Italy of een Turkse keuken open te slaan. En aangezien ik nog immer liever lui dan moe ben, deed ik dat ook niet. Maar D. en A. kwamen. En ik bladerde door Plenty. En vond een recept van gazpacho. Bedacht dat ik als voorgerechtje wel spiesjes kon maken met cherrytomaten, mozzarella en basilicum. En als hoofdgerecht na de soep risotto. Het toetje werd browniepudding. Geloof me, het was smullen, smikkelen en ordinair lekkerbekken. Ik had een nieuwe hobby gevonden. Stuiterde de dag erna door de kamer van V. die er altijd al van gehouden heeft om te koken en daar dan ook smakelijk over kan vertellen. Ik snapte dat nooit zo, maar het licht is gekomen.
Gisteren kwam B. langs. En ik stond weer de hele ochtend te hakken en te snijden. En wist wraps eruit te persen met roomkaas en ham. En daarna kikkererwten-preisoep (ik HOU van mijn staafmixer! Hij maakt het leven zo veel lekkerder). En het hoofdgerecht werd ratatouille. Men neme een bank in de zon, een kop thee, een cd van Amy Winehouse en een dik kookboek (1080 in dit geval) en er komt iets moois en lekkers uit. Het koken duurde al met al langer dan ik dacht, maar slow cooking is toch in de mode? B. en ik hebben heerlijk gegeten.
Ik heb er een nieuwe hobby bij. Als ik op maandag vrij ben, ga ik vanaf heden maar mensen uitnodigen, die lekker kunnen komen eten. Eettafel is er groot genoeg voor.
