bel-me-niet
Greg en Amiira noemden het in hun geweldige zelfhulpboek ‘he-tox’. Oftewel: afkomen van je ex. En daar moet je gewoon even 60 dagen voor uittrekken. Zestig dagen geen contact, geen sms, geen belletjes, geen brieven of mailtjes. Niets. ‘Doe ik even!’ bedacht ik. Om toch maar verder te komen. Want ik kan moeilijk blijven hangen hierin.
En mijn 60 dagen zijn afgelopen vrijdag ingegaan, want donderdag zagen we elkaar voor het laatst. Sinds vrijdag heb ik de neiging om de ex voor elke scheet te bellen. Terwijl ik gewoon geen reden heb om hem te bellen. Zit hij op mij te wachten? Nou neuh. Heeft het zin om dingen te vertellen die ik meegemaakt heb tegen hem? Neuh, ik kan vijf mensen in een adem noemen die geinteresseerder zijn in mijn babbels dan de ex. En vijf in de tweede adem en in de derde adem. En ga zo maar door. Wil ik hem bellen om zijn stem te horen? En dan? Dan hang ik huilend op, omdat ik zijn stem gehoord heb. Daar schiet je wat mee op. Voel je je nog rotter dan je je al voelde. Om hem te laten weten dat ik een geweldig leuke avond had zonder hem? Of te vertellen dat ik als een hoopje in twee fleecedekens in de hoek van m’n bed gekruld lig met een doos tissues? Hij kan er niets mee.
Want ik héb goede dagen en fijne avonden en soms denk ik niet aan hem. Heel soms. Waren we maar 60 dagen verder. Dan is het wiebelige touw over een ravijn, waar ik nu nog overheen probeer te lopen, vast een modderpaadje geworden op de vaste grond. Nog maar 56 nachtjes slapen. Of doe maar 60. Altijd 60 in je achterhoofd houden. Dan kom je er wel eens vanaf.
