Ode aan Toon T.
Op de basisschool las ik al de boekjes van Toon Tellegen, maar toen vond ik er geen klap aan. Ik voelde dat er achter elk dierenverhaaltje een boodschap zat of zo, maar ik snapte het niet. Kon de achterliggende gedachte niet vatten en haalde m’n schouders op. Gelukkig heb ik ze later nogmaals gelezen en ik werd groot fan van de mier en eekhoorn en egel en olifant. En alle anderen.
Toen ik achter de kassa werkte in de boekwinkel in Den Bosch, lag ‘brieven aan Doornroosje’ van Toon T. in de leesexemplarenkast. Ik verslond het boek, terwijl ik vette tosti’s van croissanterie Merci at. Ik weet niet of ik het ooit uitgelezen heb, maar ik weet nog hoe het afloopt.
Toen verhuisde ik. Ging ergens anders werken. En de dierenverhalen van Toon T. gingen mee. Maar Doornroosje bleef achter. Ze viel in slaap en sudderde ergens in mijn achterhoofd. Stond altijd wel op een ‘ooit nog te kopen en te lezen’ lijstje, maar dat was het dan. Vriendjes kwamen en gingen. Ik las iedereen de dierenverhalen voor. Enthousiasmeerde Jan en alleman. Ging zelfs met wat vriendinnen en vriendinnen van die vriendinnen naar een lezing van Toon T. in de koninklijke bibliotheek. We stonden, gemiddeld een jaar of 25 oud, in een rijtje te giebelen voor een handtekening! Hij zal wel gedacht hebben…
Op 1 augustus 2011 deed ik mezelf Brieven aan Doornroosje cadeau. Omdat het een prachtig boek is. En ik twitterde dat ik een van de mooiste boeken evah gekocht had. Tot mijn stomme verbazing reageerde een twittermattie met een citaat. We zijn nu vijf dagen verder. En @nicovanderveen en ik sturen elkaar 1 keer per dag een citaat van de brief die we die dag gelezen hebben. Want ik lees maar 1 brief per dag. Omdat de prins, die op weg is naar Doornroosje, een brief per dag schrijft aan haar. Vol twijfel. Melancholie. Nostalgie. Dromen. Alles wat een Anna maar wil lezen. Samen een boek lezen. Best bijzonder.
En zo mijmerde ik op de twitter over de goede oude tijd van vroeger, dat er toen nog liefdesbrieven geschreven werden, met een rozenblaadje erin, in plaats van smsjes of een korte kille email in een onpersoonlijk lettertype. (En met een rode lippenstiftkus op de envelop, wist E. nog extra erbij te vermelden). ‘Serenade!’ twitterde @nicovanderveen terug. Ik grijnsde. Ik zie nu voor me dat een eventuele toekomstige lover of goede vriend die een geintje wil uithalen met me, met z’n gitaar buiten staat, mooie liedjes kweelt, die ik amper kan horen door al het drukke verkeer. Dat allemaal mensen die in de straat lopen, blijven staan om te kijken, Pools, Turks, Marokkaans, Nederlands. Allemaal. En dat ik het raam opendoe om te kijken en per ongeluk natuurlijk een potje met een geranium naar beneden laat vallen (onhandig type, maar dan moet ik wel eerst een potje met een geranium gaan kopen). En heel heel heel hard ga lachen van ontroering, dat iemand dat zomaar voor mij doet. Goh.
Doornroosje en Toon: bedankt!
