Kattenluikjes en satereigers
Vriendin A. heeft een huis gekocht! Jawel! Een echt huis, met een woonkamer en keuken beneden en meerdere slaapkamers boven. En een achtertuin en een dakterras! ‘Dat wordt barbecuen…’ suggereerde vriendin D. met een twinkeling in d’r ogen. Ik rook de rosé al. ‘Jahaa,’ zwijmelde A. ‘En ik heb een kattenluikje!’ Nou is de combinatie van A. en katten niet een hele goede, dus ze was al een beetje bang dat dadelijk haar huis overspoeld werd met buurtkatten die even haar interieur willen komen bewonderen. En de radertjes in mijn hoofd begonnen langzaam te werken. Kattenluik en barbecue, daar moet toch iets mee te doen zijn…? En jawel! Ik zag het al voor me dat A. op het dakterras de barbecue aangezet had, kooltjes laten gloeien, rosé ingeschonken en dat D. en ik achter het kattenluik zouden wachten in een hinderlaag tot een nietsvermoedende buurkater stoer binnen zou komen stappen. Hup *prik* aan de spies en dan meteen naar het dakterras rennen voor een verse kat aan het spit!
Toen D. vertelde dat ze op haar werk een aanvraag had van een saterijger (ja, dat is een heuse baan) die een second opinion wilde van een dokter in het buitenland kon ik alleen maar denken aan een grote grijze vogel die wat ineen gedoken aan de waterkant stukjes vlees van een spiesje zit te kanen. En dat kan natuurlijk prima samen met zo’n poes die de fout heeft gemaakt om door het kattenluikje van A. te stappen.
De prosecco was lekker. Erg lekker. En de pizza ook. Soms heb je alleen maar drie giechels nodig om een uitstekende avond te hebben. Vol reigers en katten. U raadt nooit wat ik vanmorgen in de wei zag staan en wat er aan het spit hing…
