Vuilnis
Ik vraag me af of K zich nou net zo rot voelt als ik.
Maar dat zal wel niet, want dat nare gevoel wat hij had, is weg, omdat hij mij uit z’n leven gebannen heeft. Omdat hij z’n gal kan spuwen, als hij boos is op mij, en dan kan zeggen dat we zo goed gepraat hebben. En omdat hij nu lekker verder kan leven en nu eindelijk alleen is in plaats van met zo’n vervelend verwend kreng, wat toch niet goed in bed is. En waar je eigenlijk toch niets aan hebt, want het komt bij je in huis wonen en zeurt.
Je zou je toch gaan afvragen waarom hij in godsnaam ooit op me gevallen is? Voor zover dat ooit gebeurd is. Ach, dat doet er ook niet toe. Het vuilnis is opgehaald. Hij kan verder. Lijkt me geweldig. Niet hoeven praten, geen schuldgevoel hebben en dan toch lekker doorgaan met alles. En niet hoeven nadenken over het feit dat je iemand ontredderd achterlaat. Want hoopjes ellende gaan op dinsdagochtend toch in de grijze komozak met het vuil mee.
