Sjaken, klazen en lexen
De mama stuurde me een maandje terug een fijne sms. ‘Hey meis, veel plezier vanavond met sjaken en morgen met klazen!’ Aangezien de meeste mensen wel weten dat ik bijna alle levenloze objecten in mijn huis een naam geef, en mijn harp met een omweg Sjaak is gedoopt, en ik het altijd over sjaken heb, als ik bedoel dat ik harp ga spelen, is dat niet zo gek. Klazen daarentegen was nieuw. Maar de mama en ik hebben een bijzonder soort humor samen. Ik was namelijk bezig met een ikoon van Nicolaas de Wonderdoener. U weet wel, die man die superbekend is in de orthodoxe-christelijke wereld als wonderdoener en bij ons als goedheiligman. Dus ik klaasde me suf en had na een aantal lesjes een prima Klaas hangen. Sjaak en Klaas zijn een goed team.
Toen kwam R. En toen verdwenen mijn obsessies langzaam uit beeld. Want ik zag R. graag en hij mij en zo deden we leuke dingen samen en vergat ik Sjaak een beetje en negeerde ik Gerrit (mijn bekende lavendelplant) wat meer en Klaas moet nog steeds een mooi plekje hebben in de casa. Mijn Pessl-obsessie was weg. Vond ik eigenlijk maar stom. En ikonen schilderen, ach, het is toch veel fijner om tegen een fijn lief aan te kruipen? 100% Anna is ook weer ergens stof aan het happen. Kost teveel tijd. Weinig inspiratie.
Ineens schrok ik wakker. Naast R., dat dan weer wel. Badend in het zweet. Want R. vond mij natuurlijk leuk omdat ik van die gekke obsessies heb (en omdat ik gewoon leuk bén). Dat ik stomme tekeningetjes maak in een notitieboekje, lillikerds schilder op een houten plaat met goud en rustig een hele dag in de trein ga zitten om een boek uit te lezen. Dus maakte ik in excel een prachtig overzicht van onderwerpen die nog in 100% Anna moeten komen, tekende en passant ook even Yoshi af en maakte een begin met de Campari. Zocht een plaatje over Belle en het Beest en bedacht dat George Clooney wel in combinatie met Nespresso mag. What else? Pessl-obsessie is juist een goede obsessie, want afgebakend! En dus zou het stom en zonde zijn om daar ook niets meer mee te doen. Ik vond Madame Bovary onder een laag stof en begon verder te lezen. En waar ik twee maanden gelezen worstelde en ten onder ging, lees ik nu lekker door en heb ik het tragische verhaal van Emma over een weekje wel uit. Op naar Les Liaisons Dangereuses, die heerlijk smeuiig schijnt te zijn… En die ikonen… Volgende week begint m’n ikonenklasje weer, maar dit weekend ga ik er al eentje maken. Kijken hoe ver ik kom. Paneel is gekocht, plaatje uitgezocht en al met potlood erop gezet, pigmentjes in huis en een vrije zondag voor de boeg. Ik heb er ZIN in. Het gaat Alexander Nevsky worden, een hele belangrijke figuur in met name Sint Petersburg. (Even voor de leuk: er zijn slechts een paar grote belangrijke kloostercomplexen in de Russisch-orthodoxe kerk, die worden Lavra’s genoemd. Een lavra is in de buurt van Moskou en eentje in dus in Sint Petersburg, en grote vriend Nevsky ligt daar begraven. Ja, die heb ik gezien ja. Heb misschien zelfs een zachte hallelujah geroepen.) En die ga ik dus kliederen.
Volgende probleem: hoe ga ik deze activiteit noemen? Ik zette op de twittert een plaatje van het originele ikoon en @nottebianca zei een ‘Hossa!’ en ‘Bam!’ en ‘Jeej! Leuk, die Lex!’ Ik bedacht dat ik dus best wel kan gaan lexen. Laat ik de mama maar eens gaan smsen, kijken of zij het in een keer snapt. Want dan is het een goede!
En R.? Oh, die zie ik vast wel dit weekend. Mag-ie er lekker bij zitten en Nintendoën, want een R-loos weekend is toch niet helemaal compleet, hoeveel Sjaken, Klazen, Gerrits en Lexen je ook in huis hebt…
