Victor
Ik bevond me bij mijn ouders. Die zelf niet thuis waren en dus claimde ik de computer. En zette spotify aan. Luisterde wat suffigs en besloot voor de lol eens te kijken of ik Kino kon vinden. Ook bekend als Кино, een heuse Russische band. Ik chatte enthousiast naar R. dat ik Kino gevonden had! ‘Eh, wie?’ vroeg hij. ‘KINOOOOHOOOO!’ chatte ik terug. En ik barstte bijna los in een melancholisch nostalgisch verhaal.
Want anderhalf jaar geleden bevond ik me in Moskou. En ik zag in een zijstraat van de Ulitsa Arbat een enorme vergraffitiede muur met wat vage punkers met grote honden. En overal liepen jongeren met T-shirts met Кино erop. We besloten dat het een plaatselijk bandje was. En wel grappig dat er zoveel mensen in zo’n shirt liepen. Twee dagen later liepen we weer door de Arbat en kwamen met een omweg in die graffiti-straat, waar nog veel meer punkers waren, nog meer honden en ook andere vage mensen die bijna allemaal onder invloed van het een of andere spul. We liepen er maar snel voorbij. En zagen even verderop een bandje spelen op straat. Waar allemaal mensen in Кино-shirts voor stonden te springen. Het klonk goed. En dat was het dan.
Eenmaal thuis en met behulp van een aardige jongen in het Petersburgse hostel een week na Moskou vielen alle puzzelstukjes op z’n plaats. De vergraffitiede muur in de Arbat is een gedenkmuur voor de zanger van Кино, Victor Tsoj. Die in 1990 omgekomen is bij een auto-ongeluk. Elk jaar worden in heel Rusland optredens gegeven door bandjes die alleen maar muziek van Кино spelen. En daar waren we dus getuige van. En toen wij er waren was Victor precies twintig jaar geleden overleden. Dus een extra groot feest om hem te eren! Maar dat merk je altijd later pas.
Gelukkig heb ik twee cd’tjes op de laptop staan, foto’s van de Arbat en nu dan ook andere liedjes op Spotify ontdekt. Victor jongen, je hebt wat moois achtergelaten.
