piepjes
Het leek zo simpel: even een lijstje maken van twee soorten E-readers. Een lijstje met E-readers die het doen en eentje met E-readers die het niet doen. Dat kan ik! En bij een aantal apparaatjes zat nog een beveiligingsding. Kan het niet anders omschrijven. Een ding met een snoertje en aan het eind van het snoertje zat een USB-plugje. En dat zou er dan voor zorgen dat de E-readers niet gepikt konden worden.
Dus ik sloopte eigenhandig dat beveiligingsdingetje van E-reader 1 af. Geen probleem. En de SD-kaart die er nog in zat, kwam er ook zonder problemen uit. Toen nummer 2. Vol bravoure trok ik aan het snoertje en het beveiligingsdingetje kwam eraf.
En begon te piepen.
En te piepen.
En te piepen.
Ik keek wat radeloos naar de collega die naast me stond en we schoten onbedaarlijk in de lach, terwijl het gepiep voortduurde. Ze haalde het USB-stekkertje uit de hub. En het bleef piepen. De winkelmanager stak haar hoofd om de deur en vroeg of alles goed ging. We giebelden wat. Ik trok de stekker los van het beveiligsding (met veel geweld, want geweld kan soms best opluchten na wat frustratie). En het gepiep werd niet minder.
Ik begon op het apparaatje te springen en te stampen. Goede kwaliteit, want het bleef heel. En piepte lustig door. Ietwat gegeneerd liep ik, mijn hand goed om het dingetje gevouwen zodat de herrie tot een minimum beperkt werd, richting promotie, alwaar een gereedschapskist staat met een schroevendraaier. En natuurlijk kreeg ik in eerste instantie de juiste schroevendraaier niet gevonden en begonnen die okseltjes toch wat klef te worden.
‘Joh, stampen!’ zei de collega van het kasbeheer, die met me meelachte. En ik maakte een mooie laatste sprong. En mijn maat 41 zwarte docter Martens rechterlaars won het. Het piepen stopte. Een zwierige worp richting vuilnisbak volgde, en de stilte was nooit zo fijn geweest.
