deal!
Ik viel half van m’n stoel. ‘Ga je vrijdag mee naar het optreden? Rotterdam. Lekker in de buurt!’ Ik schudde m’n hoofd over zoveel onverwachtheid, hervond mezelf en knikte tevreden. Leuk hoor. Ik hou van optredens. ‘Hoe laat?’ ‘18u.’ ‘Nee hè, ik moet werken tot 18u!’ ‘Vraag je maar of je een uur eerder weg kan.’ ‘Ik werk in een winkel, wat denk je zelf? De laatste vrijdag voor Kerst. Uur eerder weg. Ga je lekker?’ Ik baalde wel een beetje, had er best zin in gehad. ‘Maar dan ben ik zo in Den Haag, dus dan kom ik wel langs na het optreden.’ ‘Okay dan,’ zei ik. Want een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, ook al ruikt-ie naar dode mus.
Toen kwam ik op de zaak. L. sprak me meteen aan. ‘Kun jij morgen naar Groningen? Sterfgeval van collega en de mensen willen graag naar de begrafenis!’ Daar ging m’n vrije dag. ‘Prima!’ zei ik en bedacht me dat ik dan wel op donderdag vrij zou willen. ‘Ben je vrijdag vrij, goed?’ En ik keek met grote ogen. Vrijdag vrij? Beter! ‘Hoe laat in Groningen?’ ‘Hele dag, half 10 tot 18.’ ‘Okay!’ en ik belde de collega’s om hen voor te bereiden op mijn komst. En toen dacht ik even op de ns-site te checken hoe laat ik de trein moest hebben en hoe laat ik thuis zou zijn. En daar ging m’n humeur. Huivert u even mee? Trein om 06.38 ‘s ochtends en aankomsttijd ‘s avonds? 21.22u. Juist. Ruim 5 uur reizen om 8 uur te werken. En mens doet zelden gekkere dingen.
Ik smste ‘jaaaaaaa, ik ben vrijdag vrij, ik kom naar Rotterdam!’ en we raakten aan de chat. En kregen het uiteindelijk over muziek. En de onvermijdelijke vraag kwam. ‘Lievelingsliedjes? Favoriete band?’ Heb ik niet, ligt aan mijn stemming, ligt aan het jaargetijde en ligt aan het tijdstip van de dag. Oh. ‘Ken je Blaudzun?’ Nope, tuurlijk niet. Veel te hip. Veel te indie. Maar ik luisterde braaf naar enkele liedjes op youtube en besloot dat ze cool waren.
Vandaag liep ik in Groningen. Beetje daas door het slaapgebrek en niet wetende waar de koffieautomaat is, sjokte ik in mijn pauze door de stad. Herinneringen kwamen boven van die ene keer dat ik vakken volgde in Groningen en aardig wat voetstapjes had liggen in het centrum. Ik stond ineens (hoe toevallig?) voor de Plato. En vond een cd van Blaudzun. Die ik kocht. Al stuiterend kwam ik weer terug in de winkel en raakte aan de praat met een aardige collega. Ik wilde indruk maken.
‘Joh,’ zei ik, ‘ik heb net een cd gekocht bij de Plato! Van Blaudzun!’ Ik zag voor me hoe hij me vragend aan zou kijken met een bewonderende blik in zijn ogen en zou denken ‘jee, wat een hip meisje!’. Niets van dat al. ‘Oh!’ zei hij. ‘Seadrift Soundmachine? Die is inderdaad goed!’ Ik knarsetandde.
