Zaterdagavond
‘Je kunt twee kanten op!’ begon ik, ‘of je veegt me op en praat tegen me en krijgt geen reactie. Dan stort ik neer op je bank, krul me op en dat is het dan. Of je wordt gillend gek van me, omdat ik doorstuiter van de adrenaline, omdat het zo druk is geweest en ik op de een of andere manier nog steeds energie heb.’ Schouders werden opgehaald. ‘Je zorgt maar dat je fit bent!’ ‘Eh…’
’s Middags een smsje. Of een mailtje, ik geloof allebei, want het was druk op de zaak en ik had amper tijd om een slok water te nemen. ‘Je kunt kiezen. Italiaans. Aziatisch/fusion of Frans.’ Ik las het snel en besloot voor Fins te gaan, dat leek me wel spannend. ‘Behoort niet tot de mogelijkheden, joh! LE-ZUN!’ was het antwoord en toen las ik het pas goed. Oei. ‘FUSION!’ smste ik terug. En toen was het half 7 en spraken we af bij de Zaak en dronken een biertje, net als een paar weken terug. ‘Fusion toch?’ ‘Eh ja, moet je nog boodschappen doen dan?’ ‘Nee. Ik neem je mee uit eten.’
En even later zaten we bij Umami. Aten heerlijk, hadden fijne gesprekken en lachten elkaar en onszelf uit. Ik vond het vooral hip en indie, zoals zoveel de laatste tijd. En liet van schrik een stuk sushi van mijn stokjes in het bakje sojasaus vallen zodat de mooie witte tafel en het mooie witte servet van de tafelgenoot bruine spetters vertoonden. Dronk meer water dan wijn en voelde een lichte instorting aankomen.
We liepen naar een heuse wijnbar, de Vinvin. Zagen dat een fles rode wijn Anna Maria heette, maar teveel van het goede zou zijn na de Zaakbiertjes en de Umamiwijn. Ik besloot een Argentijnse wijn te kiezen, omdat ik ooit nog eens naar Argentinië wil. ‘Hahahaha, die wijn heet cavia!’ De meneer van de wijnbar kon er ook wel om lachen. En schonk de glazen goed vol. Mooie gesprekken volgden en ik schoot vol.
Aan het einde van de cavia hobbelden we richting huis. Alwaar ik instortte. En te moe was om heldere antwoorden te geven. Ik krulde me op de bank. Rolde me op tot een bolletje pluis. En viel in slaap.Â
