leesbrillen
‘Dag klantenservice!’ werd ik joviaal begroet. Ik had net een gesprek gehad met een collegaatje over dat ik die dag nog niet uitgemaakt was voor kassa of klantenservice, noch voor infobalie. En ik bedacht me ook meteen wat mijn baas een keer vertelde. Een oud-collega was woest toen een klant aan haar vroeg of zij een kassa was. ‘Nee!’ had ze geroepen, ‘mijn naam is X… Y… en ik zit achter de informatiebalie!’ Heerlijk. Ik ga dat ook een keer doen. Maar niet bij deze joviale kerel.
‘Nou, ik hoop niet dat u mij ziet als klantenservice. Laten we het er maar op houden dat ik de dame ben die bij de klantenservice werkt!’ Opvoeden voor beginners. Hij schrok en pruttelde wat. Kwam gelukkig al snel met het verhaal wat hij bij de klantenservice wilde doen. Leesbril gekocht. Schroefje uit leesbril. Pootje in ene hand, bril in andere hand. Wat nu hè, want dit moet natuurlijk opgelost worden. Ik belde de collega van de afdeling leesbrillen en de bril kon zonder problemen geruild worden.
‘Als je schroefjes zou hebben, was het natuurlijk ook goed geweest!’ Joviaalde hij door. Ik kreeg de hik van zijn kekke ijsmuts en dacht alleen ‘joh, gaat heen!’. En zei iets over dat we veel dingen verkochten, maar geen schroefjes.
En toen kwam de uitsmijter.
‘Ja, ik krijg zoveel complimenten over de bril, hij maakt me echt onweerstaanbaar!’ ‘Komt door de rode pootjes,’ antwoordde ik. Ik schudde in mijn gedachten mijn hoofd over de afschuwelijkheid van het montuur. ‘Weet u, het is maar goed dat u de bril niet op heeft, ik had niet voor mezelf in kunnen staan!’ deed ik er nog een schepje bovenop. Hij keek me ietwat angstig aan. ‘Want je wil hem zelf opzetten?’ ‘Ja, zoiets ja.’ En ik ging door met het stikkeren van de boeken, terwijl ik hem een fijne dag toewenste.
