comfortzones
Ik zat ‘s avonds op de bank te hangen en was net over m’n weekendkaterteveelalcoholteweinigslaapdip heen. En ik had m’n moleskine erbij gepakt. En mijn potloden en mijn zwarte pennen. In iTunes kwam eindelijk eens fijne muziek voorbij in de shuffle en ik babbelde wat op de chat. Maar waar de Améliepagina in m’n 100% makkelijk te combineren was met digitaal kletsen, werd het bij Kafka wat moeilijker. Want ik schreef de beginzinnen van vier boeken van hem in mijn boekje. En da’s Duits en ingewikkeld, en niemand zal foutjes zien, maar ik wel, dus ik schoof de laptop weg en was druk bezig.
‘Hey! Leef je nog! Of ben je opgevreten door je ikoon?’ kwam een bezorgde vraag.
‘Ja, ik doe het nog, ben even een pagina over Kafka in m’n moleskine aan het maken!’
Stilte.
En toen kwam een voorzichtige vraag. ‘Sorry. Maar dit is abracadabra voor me. Eh. Moleskine? Kafka? Of ben ik nu heel dom?’
Ik viel acuut uit mijn comfortzone, aangezien ik dacht dat iedereen in mijn omgeving deze twee dingen weet. Ik voel een frisse blik. En ik zal gauw een tekening met tekst over een schrijver uit Praag laten zien, die ik gemaakt heb in mijn dure aantekenboekje met zwart nepleren omslag.
