afschrikwekkende feestjes
S. werd 30 en gaf een knalfuif. Uiteraard was ik ook uitgenodigd en ik had wel weer zin in een ouderwets avondje drinken en beppen. Op de dag zelf was ik in de weer met boodschappen doen en m’n casa kuisen voor een feestje de dag erna. En toen stuurde A. een smsje. ‘Joh, weet je wie ook komt? Die ene van 5 jaar geleden! Zag ‘t op facebook!’ Shit, dacht ik. En f*ck. En meer van dat soort woorden, want ik hoefde die ene van 5 jaar geleden helemaal niet te zien. En dat ene vage figuur van laatst zou er ook wel zijn.
Ik zuchtte. Smste A. terug en had acuut geen zin meer. ‘Neeheehee, ik wil niet,’ zanikte ik. ‘Doe normaal,’ zei A. ‘Je gaat gewoon en je hebt een leuke avond. Ik kom ook. En hey, hoeveel mensen komen er? Hoeveel ken je er? En hoeveel vind je er wél leuk?’ ‘Eh…,’ probeerde ik, maar ik wist het toch al. Ik ging en ik zou een leuke avond hebben.
En ik zag die ene. Die me heel aardig begroette. En met wie ik eventjes gebabbeld heb. En met wie ik bijna in de trein terug zat, maar hij wilde nog niet weg om 2u. En dat ene vage figuur was er ook. Die me vakkundig negeerde. Ik had ‘t niet beter kunnen doen. Op het laatst raakten we toch aan de praat en zaten we elkaar ouderwets te treiteren. Dus dat was de tweede meevaller.
Verder was het een ouderwets hilarisch hysterisch feestje. Er werd muziek gemaakt, er werd hard gezongen, er werd heel veel gerookt en nog meer gedronken en ik zat met een dronken broer van S. en een grote grijns in de trein. Dus wat doe ik voortaan? Ik trek m’n spijkerbroek aan, een leuk shirtje, iPod met goede muziek op het hoofd en ga een puike avond tegemoet omdat ik gewoon een talent heb voor het hebben van leuke avonden.
Dat kan je overigens ook niet van iedereen zeggen, maar dat is weer een ander verhaal.
