Yann T.
‘Je moet Amélie eens kijken!’ beweerde M. jaren geleden. Uiteraard knorde ik wat terug, want erg gezellig was ik toen niet. ‘Bekijk het maar!’ zal ik ongetwijfeld gemopperd hebben. ‘Raar mens op de voorkant, doe ik niet.’ Hoe hij het voor elkaar gekregen heeft, ik weet het niet meer (lang zeuren denk ik), maar ik ging overstag en keek Amélie en was verkocht en nou ja, de rest kunt u wel invullen.
En niet alleen de film vond ik zo prettig, ook de muziek. Dus ik scoorde de soundtrack. En toen gaf ik de mama de verzamelcd ‘Global Sounds’ en daar zat een kortingsbonnetje in van heel veel leuks (ik heb veel mooie muziekjes leren kennen via Global Sounds, maar da’s een ander verhaal), waaronder een cd van Yann Tiersen, de man achter de muziek van Amélie. En die moest ik hebben. En ik kocht ‘m. En luisterde. En luisterde. En in de jaren die volgden harkte ik meer cd’s bijeen van Yann.
De laatste die ik in een opwelling kocht was Dust Lane. En dat was het einde van de blijigheid en de huppeligheid en even dacht ik ‘huh?!’, maar liefde bekoelt niet na een mindere cd, dus toen er een aankondiging kwam van een concert in de Melkweg besloot ik alles en iedereen in te schakelen, want hoe cool is het om Yann T. in het eggie te zien? E. en A. waren de enige die erin trapten. Maar ach. Ik kocht daarna zijn nog nieuwere cd, luisterde hem een keer en gaf ‘m door aan A., die lekker op vakantie ging en daarna ging ik weg en hadden we het druk en dus zagen we elkaar bij de Melkweg voor het eerst.
Ik ging lekker blanco het concert in. Heerlijk. Het was wat onhandig afspreken met E. uit Nijmegen en een draadbreuk bij Driebergen en A. uit Leiden die een smsje gemist had en daar niet blij om was, maar uiteindelijk kwam alles goed. En we zaten bovenin de Melkweg. Het voorprogramma was ruk. Ik smste R. ‘JE MIST ER NIKS AAN!’, want R, die had gratis kaartjes aangeboden gekregen en daar de neus voor opgehaald. Tsssss.
En toen kwam Yann. En zijn band. De bassist was hilarisch spastisch. Yann was herkenbaar aan een ruitjeshemd, een strakke broek en een bos fout haar wat al dunner begon te worden. Hij speelde viool. En niet zo’n beetje ook. Man! De zoetsappige muziekjes van zijn eerste cd’s werden genegeerd. Het was Skyline en Dustlane wat hij speelde en een of twee oude nummers. Het was zweef. Het was veel synthesizer. Het was vervormde stemmen. Het was viool. Het was ukelele. Het was Engels gebrabbel met een Frans accent, waar niemand iets van kon maken. We grapten al dat hij vast ergens een coffeeshop gezien had. Toen hij drie nummers later in het publiek sprong, zijn band ging aanmoedigen en het niet voor elkaar kreeg om op eigen beweging het podium weer op te komen, maar de hulp nodig had van een roadie, toen wisten we het zeker. (A. riep nog ‘mooie baan, Yann T. telkens op het podium helpen als hij weer het publiek ingesprongen is. Vandaar dat ruitjeshemd, anders herken je ‘m gewoon niet!’)
Wat kan ik ervan zeggen? Het was goed. het was het wachten waard. Ik ben fan van Yann T. De zwijmel van de week is bekend!
