100% Anna
En dan bedoel ik niet het kinderboekje van Niki Smit (die ik vast nog wel een keer ga kopen, omdat het kan en zo toepasselijk is), maar ik heb het over een van mijn projecten die ooit van de grond gekomen is, en af en toe doorsuddert en soms wat enthousiaster doorstroomt.
A. en ik liepen door Maastricht een tijdje geleden en laafden ons aan de stad. Maastricht is net als met Hugo Borst, ikonen, Europe, Oorlog & Vrede, Disney’s Hercules en Praag. Ik kan daar niets objectiefs over zeggen, ik vind het zo fijn/goed/mooi, dat er eigenlijk alleen maar een zucht uit komt en meer niet. Maastricht dus. Ik had een boekje meegenomen met wat wandelingen en we liepen vrolijk babbelend van het Bonnefantenmuseum naar de stad. Ik kwekte dat ik het eigenlijk een waardeloos boekje vond, dat 100% Maastricht, want winkelen en eten, daar heb ik geen boekje voor nodig, ik weet dat ook wel te vinden en de dingen die ik interessant vind, de geschiedenis van gebouwen en pleinen, dat staat er nou net niet in. A. haalde haar schouders op, kletste vrolijk verder en we liepen inmiddels bij de Servaesbrug. We keken elkaar aan en hadden ineens een lumineus idee.
Een 100% boekje van onszelf! JAAAAAAAAAAH! riep ik. JAAAAAAAAH! riep A. We brainstormden ons suf en voor we het wisten stonden we bij de Sterre der Zee een kaarsje te branden. Mijn ogen glommen van de pret en de kaarsjes bij Marie. Ik zag het voor me.
Wat het inhoudt? Nou, men kope een moleskine/paperblanc/ander mooi boekje en men gaat daar dingen inschrijven, plakken, tekenen, scrapbooken die over zichzelf gaan. En sommige dingen zijn heel makkelijk, zoals het omslag van het allermooiste boek of een schilderij van je favoriete kunstenaar. Maar hoe beeld je in hemelsnaam een kopstation uit? Of cryptogrammen? En zijn er überhaupt wel 80 dingen die typisch Anna zijn? Ondertussen teken en schrijf ik me een lamme hand en kom ik tot de conclusie dat het een cool idee is en nog leuker is om het daadwerkelijk te maken.
Kan niet wachten tot 100% Anna af is! Een voorproefje? Dat kan. Hier.
De Villa Volta (erg groen geworden, maar dat komt door de camera van mijn foon).
Mijn versie van Botticelli’s Venus (van Venus en Mars)
En een van mijn favoriete steden: Praag. Men ziet hier de Most Karlov. Natuurlijk!
Ik ga snel verder met de overige, nog witte velletjes…
