poodlemusic
‘Luister je nog wel eens naar Europe?’ Tussen biertje nummer 1 en 2 stelde R. de vraag en ik keek hem wat op mijn hoede aan. ‘Duh! Ja!’ zei ik. ‘Hoezo?’ ‘Oh, ik luister er namelijk niet meer naar. Ben zo gepest door mijn bandjes dat ik er naar luisterde en eigenlijk hebben ze wel gelijk.’ Sprakeloos was ik. Was dit mijn partner in crime qua foute muziek? De enige met wie ik over poedelhaar kon praten en die oprecht blij werd van Carrie en Superstitious en Tower’s calling? ‘Ja maar,’ haperde ik, ‘wat luister je dan?!’ Mijn stem werd schril en tranen sprongen in de ogen. ‘Hippe indiebandjes.’ ‘Hippe indiebandjes?’ ‘Hippe indiebandjes.’ Er volgde een poging tot opsomming van hippe indiebandjes, maar mij zei het niets. Ik pruttelde. ‘Ja maar, waarom dan? Wat is er mis met Europe? Ze komen volgend jaar met een nieuwe cd. En dan kan ik nog niet met iemand naar het optreden!’ R. haalde zijn schouders op en nam nog een slok bier. ‘Het is afschuwelijke muziek. Wacht maar. Daar kom jij ook wel achter.’
Ik had op dat moment het restant van mijn biertje in zijn gezicht moeten gooien, hysterisch moeten gaan schreeuwen dat ik de enige verstandige mens op aarde ben en dat hij me keihard liet vallen, maar nee. Ik dronk mijn biertje op, mopperde wat, haalde nieuw bier en bleef mijn tafelgenoot trouw voor de rest van de avond die vrij laat eindigde.
En dan te bedenken dat we elkaar vijf jaar geleden in Maastricht leerden kennen. Omdat ik op mijn hyves-pagina (jaja) iets had gezegd over Europe en dat ik dat zulke gave muziek vond. En daar had R. op gereageerd. Dat hij dat ook gave muziek vond. En dat we maar eens een biertje moesten gaan drinken.
Uiteindelijk was ik gisteravond niet boos. Alleen wat verdrietig. En teleurgesteld. En ik voelde me alleen met mijn muzieksmaak. Heel alleen. Hippe indiebandjes. Nee, daar kan je de wereld mee redden…
