Overval
Even een verwend nest uithangen.
Ik ben gezond (kerngezond zelfs als je ziet wat een roofbouw ik de afgelopen maanden gepleegd heb op mijn lijf en dat er amper een verkoudheidje en een zeldzame oververmoeidheidsdag als reactie kwam), mijn familie en vrienden zijn gezond. Ik heb een baan en daardoor ook de luxe om regelmatig te mekkeren over mijn baan, maar tegelijkertijd ben ik blij met mijn collega’s en kan ik lol hebben en rondstuiteren. Ik heb een fijne plek voor mezelf met fijne meubels in een fijne straat in een fijne stad. Geen last van de buren, ik heb kroonluchters, een fantastische douche, een stereo, een lekker bed en een eigen harp. Ik kan op vakantie zonder problemen en dan lekker 10 dagen in de zon hangen en door een stadje banjeren en boeken lezen.
Waarom piep ik dan? Waarom schiet dan regelmatig door mijn hoofd dat mensen niet te vertrouwen zijn en met name mannen? Vrienden en mijn familie vertrouw ik blindelings. Maar onbekenden niet meer. De knauw die K. me toegebracht heeft toen hij de relatie uitmaakte is groter dan ik dacht. Ik wil me terugtrekken. Cocoonen, alleen maar thuiszitten. En dan niets doen. Zitten. Rondkijken in mijn casa. En de wereld om me heen laten doordraaien. Is het proces van wonden likken dan eindelijk begonnen?
