Deaf Leopard
In 1995 zag ik een reclame op tv over een cd van Def Leppard. Klonk wel lekker en ik hield ook toen nog van foutejaren80stadionpoedelhardrock. Ik rende naar de plaatselijke cd-zaak en vroeg of ik Vault mocht beluisteren. Mocht. En bij nummer 3 sprongen de tranen in m’n ogen. Love bites. Dat vond ik toen ik een klein Annaatje was al een prachtig nummer, maar wist nooit wie het was en kon er ook niets meer. Maar in 1995 had ik een portemonnee met spaarcenten en ik kocht mijn eerste Def Leppard-cd.
Een paar jaar later kocht ik nog een cd en weer wat jaren later nog eentje. Maar daar bleef het bij. Vault stond altijd met een paar liedjes wel ergens op een mp3-speler en ik kon ook alles lekker meegillen, maar stiekem vond ik Europe net wat gelikter.
Drie weken geleden zat ik in de kroeg met vriendin A. En T. was er ook en S. was ook gekomen. S. heb ik al jaaaaaren niet meer gezien, maar het was een hele goede avond. We kennen elkaar van 5 jaar terug (de wonderbaarlijke zomer van 2006) en we wisten zonder problemen het gat van 5 jaar met 1 stap te nemen. S. vertelde dat T. een voorliefde had voor rock en metal en dat-ie, toen hij jong was haar had tot halverwege zijn rug. Iets dat ik nu moeilijk kan voorstellen, maar affijn. En dat T. toen ook in z’n Def Leppard-shirt rondliep.
Ik stofte m’n cd’tjes maar eens af, vroeg collega P. of hij de complete discografie kon downloaden van Def L. en kocht op een vrijdagmiddag waarop alles mis ging, de nieuwste cd van de band. Die hard aanging. En nog harder. Ik betrapte me erop dat ik meezong met Bringin’ on the heartbreak.
In de bieb hebben ze bladmuziek. Ik heb het al gereserveerd. Sjaak en ik gaan weer een mooie tijd tegemoet…
