Pesslen
Never judge a book by its cover. Altijd goed om te roepen als je in een boekhandel werkt. En ik moet bekennen dat ik boeken wel degelijk op hun omslag beoordeel. Graag zelfs. En veel. Daardoor ben ik Bolaño-adept geworden (zie 2666, need I say more?!) en zo is ook mijn Pessl-obsessie begonnen.
Ik weet ook niet meer wanneer ik het boek gelezen heb (maar 1 keer overigens) of waar. Misschien toen ik in Mestreech woonde? Want daarna las ik de Verborgen geschiedenis van Donna Tartt bij de papa en de mama.
Hoe dan ook, Pessl. Calamiteitenleer voor gevorderden. Special topics in calamity physics. Voor de leuk heeft de auteur ieder hoofdstuk de titel van een klassiek of minder klassiek werk gegeven. En ehm… voelt u de bui al hangen? Ik roep dus al een tijdje dat ik die werken maar eens moet gaan lezen. En daarna Pessl nog een keer. Kijken of er een link is.
En zo toog ik naar de bieb. Eindelijk. Want na drie excelbestandjes gedurende jaren gemaakt te hebben die ik kan afstrepen, was ik het vandaag beu. Ik werd doodmoe van mijn huidige obsessie, had nog niets nuttigs gedaan vandaag, behalve lang in bed liggen en vriendin B bellen en een heerlijk middagtukje doen. Aangezien ik een paar dagen op het huis en de katten van M ga passen, heb ik avondbestedingen nodig. Leesvoer. Niet zo gek dus, dat ik naar de bibliotheek fietste. En weer terug fietste met drie boeken.
Het begin is er. En ik lees ze allemaal, dus ook de boeken die ik al een keer gelezen heb. En misschien koop ik ze ook wel allemaal, zodat ik een heus Pessl-plankje heb. We beginnen vanavond met Shakespeare’s Othello. Was dat die ene met die neger? Geen idee. En na Othello gaan we vrolijk door met held James Joyce. Gelukkig geen Ulysses, maar Portrait of the artist as a young man. Hm. Dan komt Wuthering heights van Emily Brontë. Waar ik slechte herinneringen aan heb, aangezien ik dat boek gelezen heb voor m’n lijst op de middelbare school en ik toen geen kant op kon wegens rugklachten. En dan ga ik wel weer naar de bibliotheek, want dan zijn we alweer een paar weken verder.
Om dit droge stuk op te leuken: de omslagen van het boek. Gewoon. Omdat ik er ongelooflijk gelukkig van word.
Fijn toch? De Nederlandse is ook al zo prettig. 
Het wordt tijd voor een kopje thee en Othello.
